کسی که میگویدهرگز عصبانی نمی شود یا دروغگوست یا یک بمب ساعتی بالقوه ، که از هردو این ها باید پرهیز کرد.
خشم با درجات گوناگون بخشی از هر رابطه است ونمی توانیم آنرانادیده بگیریم ویا آرزوی نمائیم که برطرف گردد.خشم اگر از روی صداقت وسازندگی ابرازگردد ویرانگر نیست،اغلب ما آنرا تغییرشکل میدهیم و یا آرامش میسازیم،آنرا سرکوب میکنیم و یا در جای دیگریکه به آن مربوط نیست بروزش میدهیم.گاهی این در رفتارهای معمولی توفیق آمیزاست،البته صحیح تر آن است که توجه را روی علت خشمبگذاریمتا خود خشم،وقتی که خشم را همچون تجربه پذیرفتیم آن وقت می توان با آن کنار آمدبه شرط آنکه به گونه ای سالم تر ابراز گردد.
وقتی که که خشم خود را سرکوب می کنیم ناگهان با فشار بیشتری منفجر میگردد،حتی خیلی بیشتر از حد اصلی و پس از پایان رسیدن نیز به همان اندازه ناراحتی بیشتری به جا می گذارد.
افراد بالغ با خشم خود راحت تر کنار می آیندوخشم آنها کمتر در عشق تاثیر مستقیم دارد زیرا می دانند که لازم است ابراز گردد،یک بار که بروز داده شود اغلب باسرعت وبرای همیشه از بین می رود ولی اگر سرکوب گرددهمیشه با وضع وخیم تری باقی می ماند وبصورت فاجعه بروز میکند. از این رو، بیان نکردن خشم میتواند مشکلات دیگری را به وجود آورد. افرادی که خشم خود را ابراز نمیکنند، نسبت به همه چیز بدبین هستند و با دیگران رفتاری پر از کینه و خصمانه دارند. آنها مرتب دیگران را تحقیر می کنند و همه چیز را مورد انتقاد قرار میدهند و معمولا در روابط خود با دیگران دچار مشکل هستند و کمتر رابطهای موفق دارند.
پس بیائیم خشم خویش را درعشق و با عشق دربیامیزیم ومواظب خودباشیم.
